Οι παλαιοί θυμούνται ... Οι νέοι οραματίζονται ...
Αναμνήσεις...
Ήταν Δεκέμβρης του 1983 όταν αποφάσισα να κάνω αίτηση απόσπασης για ένα χρόνο, στο Πολυτεχνείο Κρήτης από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου εργαζόμουν. Η πρώτη επαφή με το ίδρυμα έγινε όταν πήγα να μάθω πληροφορίες για αυτό από το «παράρτημα» του στο κτίριο της οδού Ζαΐμη και Στουρνάρα, πίσω από το Ε.Μ.Π.
Ο πρώτος που αντίκρισα ήταν Γιώργος ο Καλλιτσουνάκης (τότε εκεί δούλευε) ο οποίος μου έδωσε πληροφορίες σχετικά με το Ίδρυμα. Μετά γνώρισα την Όλγα την Φαρμάκη και τον Γιώργο Θεοδοσόπουλο, την Δήμητρα την Πατεράκη και την Αθηνά την Μαργιολάκη.
Με ανάμεικτα συναισθήματα και ενδοιασμούς (για αυτό άλλωστε ζήτησα στην αρχή μόνο ένα χρόνο απόσπαση), μετά τη δημοσίευση της Υπουργικής Απόφασης για απόσπαση, και χωρίς φίλους, συγγενείς ή γνωστούς εδώ στα Χανιά, πήγα δειλά να αναλάβω υπηρεσία, τον Οκτώβριο του 1984 στο κτίριο της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου 37 όπου τότε στεγάζονταν οι περισσότερες υπηρεσίες του Πολυτεχνείου Κρήτης, και το οποίο μου φάνηκε μινιατούρα μπροστά στα κτίρια του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η διαφορά ήταν εμφανής ανάμεσα στα δυο Ιδρύματα όσον αφορά στα κτίρια, στα έπιπλα, στον αριθμό των υπαλλήλων. Εντύπωση όμως μου έκανε η υποδοχή που μου έκαναν μόλις παρουσιάστηκα στο γραφείο πρωτοκόλλου. Αμέσως να μου προσφέρουν καφέ και κουλουράκια οι κυρίες Τζεκάκη Ρένα και Τραχαλάκη Αργυρώ, όπου τότε υπηρετούσαν στο ίδιο γραφείο και επακολούθησε ενημερωτική συζήτηση σχετικά με το πολ. Κρήτης αλλά και τη ζωή εδώ στα Χανιά.
Θυμάμαι τότε, δυο σχετικά νέους, (λίγο μεγαλύτερους από εμένα), να έρχονται προς το γραφείο μου, (μετά από δυο μέρες παρουσίας μου στο Πολυτεχνείο) να με ρωτήσουν κάτι σχετικό με το ωρολόγιο πρόγραμμα. Εγώ, (συνηθισμένη απ’ τους φοιτητές της Νομικής, όπου υπήρχαν και πολύ μεγαλύτεροι από 18 χρονών), τους πέρασα για φοιτητές του Μ.Π.Δ. (μεγαλόδειχναν για πρωτοετή φοιτητή αλλά σκέφτηκα ότι μπορεί να έχασαν 2-3 χρόνια στις εισαγωγικές εξετάσεις). Κατόπιν έμαθα με έκπληξη ότι δεν ήταν φοιτητές !! αλλά νέοι εκλεγμένοι καθηγητές, οι κύριοι Ι. Σίσκος και Ι. Γρυσπολάκης!!
Ο κ. Βανδουλάκης, Προϊστάμενος του Τμήματος Προμηθειών, στο Ισόγειο του κτιρίου της Ηρώων Πολυτεχνείου, μου είχε κάνει εντύπωση για την ευγένειά του, την ηρεμία του και τις γνώσεις του σε θέματα του Πολυτεχνείου Κρήτης. Ο κ. Φωκίωνας Βερυκάκης, Δ/ντής Οικονομικών Υπηρεσιών, είχε το γραφείο του στον πρώτο όροφο της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου με βοηθό την Κατερίνα τη Δασκαλάκη. Επίσης θυμάμαι τις δακτυλογράφους Τούλα Γρυσπολάκη και Στέλλα Χαλβαδάκη με τις γραφομηχανές τους.. τις IBM…. (τότε βέβαια δεν υπήρχαν υπολογιστές) και αργότερα τη Μόνικα Λαγουδάκη. Στο ισόγειο του κτιρίου της Ηρώων Πολυτεχνείου, στο βάθος, έγινε η εγκατάσταση του πρώτου Ηλεκτρονικού Υπολογιστή, που καταλάμβανε τότε ένα ολόκληρο δωμάτιο, όπου γίνονταν τα μαθήματα του προγραμματισμού.
Σ’ αυτό το κτίριο έμεινα ένα - δυο βδομάδες μέχρι να μετατεθώ στο κτίριο των Παλαιών Φυλακών όπου λειτουργούσε εκεί το πρώτο Τμήμα του Πολυτεχνείου Κρήτης, το Μ.Π.Δ., και η Γραμματεία του με υπαλλήλους τις κυρίες Αθηνά Κοσμαδάκη και Αθηνά Παλιουδάκη οι οποίες αμέσως με υποδέχθηκαν με χαμόγελο, αγάπη, και καλοσύνη. Γρήγορα γινήκαμε φίλες και δεν αισθανόμουν πια «ξένη».
Το γραφείο της Γραμματείας Μ.Π.Δ. ήταν στον πρώτο όροφο του κτιρίου των «Παλαιών Φυλακών» όπου τώρα στεγάζεται το Λογιστήριο, όπου και εγκαταστάθηκα εκεί. Μεγάλη εντύπωση βέβαια μου προξένησε η θέα του λιμανιού που είχε από εκεί! Ακριβώς δίπλα μας, όπου τώρα εδρεύει το Τμήμα Προμηθειών, ήταν η μεγάλη αίθουσα διδασκαλίας μαθημάτων. Στο δεύτερο όροφο υπήρχε άλλη μία αίθουσα διδασκαλίας, εκεί όπου τώρα εδρεύει η Διοικητική Υπηρεσία. Αργότερα διαμορφώθηκε κι άλλη μία αίθουσα, στο Ισόγειο, δεξιά μόλις μπαίνουμε, εκεί όπου τώρα εδρεύει ο ΕΛΚΕ. Μπαίνοντας αριστερά από την είσοδο υπήρχε το μεγάλο φωτοτυπικό, για χρήση των μελών ΔΕΠ, υπαλλήλων και φοιτητών. {Πόσες φωτοτυπίες έχω βγάλει εκεί !!! (και εγκυμονούσα..) για χρήση της Γραμματείας αλλά και για σημειώσεις των φοιτητών, επί 126 φορές (όσοι οι πρωτοετείς Φοιτητές), κατόπιν κάναμε σελιδοποίηση και σύρραψη αυτών (γιατί τότε το μηχάνημα XEROX!! δεν είχε σελιδοποιητή!!...)}.
Θυμάμαι στα διαλείμματα οι φοιτητές έρχονταν στη Γραμματεία να ζητήσουν από πιστοποιητικά μέχρι ….. καφέ και κουλουράκια διότι δεν υπήρχε κυλικείο στο κτίριο και κανένα καφενείο εκεί κοντά. Υπήρχε μια άλλη σχέση τότε με τους φοιτητές, απ’ ότι τώρα. Όλους τους ξέραμε (και τους 126) με τα μικρά τους ονόματα. Ότι πρόβλημα είχαν μας το έλεγαν και προσπαθούσαμε να τους βρούμε λύση (από γιατρούς, εύρεση δωματίων, μέχρι εισιτήρια…. Τότε δεν υπήρχαν κινητά και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Πάρα πολλοί γονείς τηλεφωνούσαν για να αφήσουν μήνυμα στα παιδιά τους και θυμάμαι την Αθηνά την Κοσμαδάκη, η οποία ως «μαμά», μάλωνε όσους φοιτητές ξεχνούσαν να τηλεφωνήσουν στους γονείς τους.
Είχαμε πολύ καλές σχέσεις με τους φοιτητές και τα μέλη ΔΕΠ τότε. Θυμάμαι πολλούς διδάσκοντες να βγαίνουν το βράδυ μαζί με τους φοιτητές αλλά και τους υπαλλήλους στις ταβέρνες, τα μπαρ και τα μπουζούκια. Πολλοί φοιτητές έγιναν φίλοι με τους καθηγητές και τους αποκαλούσαν με τα μικρά τους ονόματα. Κυλικείο δεν υπήρχε τότε και θυμάμαι πόσους καφέδες φτιάχναμε (κουβαλούσαμε το νερό από το υπόγειο γιατί δεν υπήρχε κουζίνα) για τους φοιτητές και ειδικά στον πρόεδρο των φοιτητών τον Γιώργιο τον Κοντούλη. Αλησμόνητα θα μου μείνουν τα αποκριάτικα πάρτι που γίνονταν στο ισόγειο των Παλαιών Φυλακών, με συμμετοχή μασκαρεμένων φοιτητών, υπαλλήλων και μελών ΔΕΠ. Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε στον σύζυγό μου όταν το βράδυ περπατώντας στο λιμάνι σταματάγαμε κάθε 5 μέτρα για να χαιρετήσουμε τους φοιτητές. Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν η στιγμή του αποχωρισμού με την πρώτη απονομή διπλωμάτων το 1989. Πολλά δάκρια και μεγάλη συγκίνηση…..
Θυμάμαι μερικά ονόματα αποφοιτησάντων (ας μη με παρεξηγήσουν όσους δεν αναφέρω): Μουτσάκη, Παπαδογεωργάκη, Λιατάκη, Πάγγειου, Αθενάκη, Τσίτου, Πουστουρλή, Μασμανίδης, Λυριτζής, Δούκας, Σταμπουλής, Δούνιας, Δημοτίκαλης, Βασιλάκης, Λοβέρδος, Τσελέντης, Παρηγορίτσας, Κατσαράκης, Κώτσογλου, Ρήγας, Νίκας, Στόκας, Μπέρτος, Κούφαλης, και διδασκόντων που έχουν αποχωρίσει όπως Σίσκος, Δρουκόπουλος, Αβδελάς, Σιώμος, Λυκούδης, Μυρίδης, Βαρελάς, Μιχαλόπουλος, Πανούσης, Ρηγοπούλου, Χριστοδουλάκης, Πρασιανάκης, Χριστοπούλου κ.α..
Σε μερικά (2-3) χρόνια θα αποχωρήσω λόγω συνταξιοδότησης και σίγουρα θα θυμάμαι τις όμορφες στιγμές που έζησα στο Πολυτεχνείο Κρήτης.
Θέκλα Παπαδάκη,
Προϊσταμένη Γραμματείας Τμήματος Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης
Αναμνήσεις από το παρελθόν ...
Ήταν Οκτώβρης του 1979, όταν διάβασα στο ενημερωτικό δελτίο του ΤΕΕ μια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος του Πολυτεχνείου Κρήτης για την πρόσληψη των τριών πρώτων τεχνικών υπαλλήλων του Ιδρύματος.
Μα ποιο Πολυτεχνείο Κρήτης; Τι ήταν αυτό; Στα Χανιά συζητιόταν στα στέκια μας , με μορφή ομιχλώδους φήμης, ότι επρόκειτο να ιδρυθεί και να λειτουργήσει στη πόλη ένα νέο Πανεπιστήμιο.
Αυτό λοιπόν είχε γεννηθεί από το 1977 και στεγαζόταν στον τέταρτο όροφο ενός διαμερίσματος στα Εξάρχεια στη γωνία των οδών Ζαΐμη και Στουρνάρη.
Η πρώτη μου επαφή με το Ίδρυμα έγινε κατά τη διαδικασία της επιλογής προσωπικού, από σοβαρούς επιστήμονες Ακαδημαϊκούς και σημαίνοντα μέλη της Χανιώτικης κοινωνίας. Τότε λοιπόν για πρώτη φορά άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι σημαντικό γινόταν και αφορούσε καταλυτικά την πόλη μου. Το συνειδητοποίησα από τις πρώτες μέρες της πρόσληψής μου που έγινε τον Γενάρη του 1980.
Ξεκινώντας τη δουλειά μου, ήρθα αντιμέτωπος με σωρεία προβλημάτων αλλά και προκλήσεων. Τα πράγματα στην αρχή ήταν δύσκολα, γιατί κοντά στην απειρία μου σαν νέος επιστήμονας, ήλθαν να προστεθούν η παντελής απουσία παλαιότερων δράσεων και τα νέα αντικείμενα δουλειάς που δεν διδάσκονται βέβαια σε κανένα Πανεπιστήμιο αλλά αποκτώνται με την εμπειρία.
Απαλλοτριώσεις, μελέτες και προϋπολογισμοί για ανακαινίσεις κτιρίων στα Χανιά, αγορές και παραχωρήσεις κτιριακών συγκροτημάτων στη πόλη. Πολύ δουλειά, ενθουσιασμός αλλά και μεράκι για το καλύτερο δυνατό.
Η πρώτη εργολαβία. Η ανακαίνιση του κτιρίου Αλυγιζάκη και η μετατροπή του από κλινική σε γραφεία Διοίκησης. Πρώτη επαφή με εργολάβους, με λογαριασμούς, αγωνία τρέξιμο. Για εμάς τους πρωτόβαλτους επιβλέποντες, το αποτέλεσμα μας ενθουσίασε, μας έδωσε δύναμη για την αντιμετώπιση των επόμενων και σοβαρότερων προκλήσεων:
Παλαιές Φυλακές, Στρατώνες, Μεραρχία, εργαστήρια Ι, Σφακιανάκη και Αγίου Ιωάννη, κτίριο Διοίκησης Ελευθ. Βενιζέλου (Ρέμβη), Γαλλική Σχολή, γραφεία μεγάρου Πάνθεον, κτίριο Παπαδόπετρου, εργαστήρια και γραφεία Χειλαδάκη στα Κουνουπιδιανά. Όσο και εάν φαίνεται περίεργο, όλες οι δραστηριότητες του Πολυτεχνείου τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του γινόταν σε αυτά τα διάσπαρτα κτίρια.
Και φθάνομε στο 1988. Το Δεκέμβρη εκείνης της χρονιάς τίθεται με επισημότητα ο θεμέλιος λίθος της Πολυτεχνειούπολης στο Ακρωτήρι. Η σύγχρονη κτιριακή υποδομή του Ιδρύματος η οποία κατασκευάζεται ακόμη και σήμερα και για μερικές δεκαετίες ακόμα. Εκεί δώσαμε τη ψυχή μας. Πελώριο το αντικείμενο, πιεστικοί οι χρόνοι, περίπλοκες κατασκευές, δύστροποι εργολάβοι.
Θυμάμαι τη πρώτη εργάσιμη μέρα μου στο Πολυτεχνείο. Μου είχαν παραχωρήσει σε ένα μικρό δωμάτιο, ένα γραφείο μερικές κόλλες λευκό χαρτί και ένα μολύβι. Μετά από τριάντα χρόνια που συνταξιοδοτήθηκα, άφησα πίσω μου μια ολόκληρη κοινότητα που αποτελείται από το μεγαλύτερο κτιριακό συγκρότημα της πόλης και μέσα σε αυτό λειτουργούν και εργάζονται φοιτητές, επιστήμονες, και όλο το προσωπικό για την εύρυθμη λειτουργία του. Αισθάνομαι χαρά γιατί συνέβαλα και εγώ στο μέτρο που μου αναλογεί στην ανάδειξη αυτού του εγχειρήματος.
Έδωσα πολλά αλλά πήρα και πολλά. Ξεκίνησα άπειρος και τελείωσα σοφός.
Το ευχαριστώ από βάθους καρδιάς.
Γιώργος Καλλιτσουνάκης, από τους πρώτους σκαπανείς του Πολυτεχνείου Κρήτης, Συνταξιούχος, Προϊστάμενος Τεχνικής Υπηρεσίας, Νοέμβρης 2009
---------------------------------------------------------------------------------------------
Το Πολυτεχνείο Κρήτης που γνώρισα το 1984-85 ...
Ήταν Χειμώνας του 1984 όταν πήρα την απόφαση να επισκεφθώ το Πολυτεχνείο για πρώτη φορά. Από παιδί άκουγα συζητήσεις για το Πολυτεχνείο που θα γινόταν στην πόλη μας. Έτσι, απόφοιτος Πανεπιστημίου πια και με το θάρρος της ηλικίας, αποφάσισα να το γνωρίσω από κοντά. Δούλευα ήδη, αλλά και ποιος δεν θα ήθελε να εργαστεί σε ένα Πολυτεχνείο! Μπαίνοντας στο κτήριο της Ηρώων Πολυτεχνείου, δεξιά ήταν το γραφείο του Μανώλη Βανδουλάκη. Το κτήριο δεν θύμιζε τίποτα από τα μεγάλα πανεπιστημιακά κτήρια της Αθήνας που ήξερα. Και η επίπλωση το ίδιο. Αργότερα έμαθα ότι ήταν πρώην μαιευτική κλινική. Εκεί «χώραγε» όλο το Πολυτεχνείο Κρήτης! Στο ισόγειο του διώροφου παλιού νεοκλασικού ήταν το γραφείο του Προϊσταμένου Μανώλη Βανδουλάκη, η βιβλιοθήκη και το mainframe στο βάθος, καθώς και το γραφείο των συμβασιούχων διδασκόντων. Στον πρώτο όροφο στεγαζόταν η Οικονομική Υπηρεσία και το γραφείο του Προϊσταμένου Φωκίωνα Βερυκάκη, ένα εργαστήριο και το γραφείο του εκλεγμένου καθηγητή Γιώργου Αβδελά. Αυτό ήταν το Πολυτεχνείο του 84’ που γνώρισα τότε, μαζί με τους ανθρώπους που το ξεκίνησαν. Βέβαια, στη συνέχεια γνώρισα κι άλλους: υπαλλήλους, καθηγητές, μέλη της Διοικούσας Επιτροπής κι έμελλε εκείνη η πρώτη επίσκεψη να συνδέσει την επαγγελματική μου πορεία από το 1985 με τη λειτουργία του Υπολογιστικού Συστήματος στο Μηχανογραφικό Κέντρο και το νεοσύστατο τότε Ίδρυμα. Από αυτούς που θυμάμαι τα πρώτα χρόνια θα αναφέρω τους Καθηγητές και συμβασιούχους διδάσκοντες: Β. Δρουκόπουλο, Ι. Γρυσπολάκη, Γ. Σίσκο, Γ. Φίλη, Κ. Καλαιτζάκη, Β. Λυκούδη, Τ. Πουλιέζο, Τ. Βαρελά και τους υπαλλήλους: Α. Παλιουδάκη, Α. Κοσμαδάκη, Ρ. Τζεκάκη, Μ. Γεωργακάκη, Αθ. Μαριολάκη, Σ. Οικονομάκη, Σ. Χαλβαδάκη, Τ. Γρυσπολάκη, Χ. Κωνσταντουδάκη, Ν. Γιαννίκου, Θ. Παπαδάκη, Μ. Αποστολοπούλου. Ήδη έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν μπορώ να τους θυμηθώ όλους αλλά και από αυτούς που θυμάμαι κάποιοι έφυγαν και κάποιοι δεν είναι σήμερα εν ζωή. Το Πολυτεχνείο Κρήτης ήδη βαδίζει στην γ’ δεκαετία της λειτουργίας του. Ποιος φανταζόταν τότε ότι εκείνο το Ίδρυμα που ξεκίνησε τo 1984-85 σε ένα κτήριο μιας νοικιασμένης πρώην κλινικής με ελάχιστους ανθρώπους και αργότερα «περιπλανήθηκε» στα κτήρια: των Παλιών Φυλακών, των γραφείων της οδού Σφακιανάκη, της Μεραρχίας, του μεγάρου Πάνθεον, της Γαλλικής Σχολής, του κτηρίου στη Ρέμβη (πρώην Τράπεζα Χανίων), του Αγίου Ιωάννη και του κτηρίου Χειλαδάκη στα Κουνουπιδιανά θα διέθετε σήμερα τις δικές του εγκαταστάσεις στην Πολυτεχνειούπολη στο Ακρωτήρι και πάνω απ’ όλα ένα σημαντικό αριθμό επιστημόνων, ερευνητών, εργαζομένων, προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών;
Λία Κρασαδάκη, ΕΕΔΙΠ, Εργαστήριο Σχεδιασμού & Ανάπτυξης Συστημάτων Υποστήριξης Αποφάσεων, Τμήμα Μηχανικών Παραγωγής & Διοίκησης
Δεν υπάρχει μέρα που να μη θυμηθώ, λίγο ως πολύ, εκείνους τους έρωτες, κοντά στην ηλικία των δεκαοχτώ. Έρωτες με δροσιά και φρεσκάδα, έρωτες συχνά ισοπεδωτικοί, αφηνιασμένοι, που όμως παρά το γεγονός ότι άφησαν για πάντα μέσα μας τα σημάδια τους, ήταν σχεδόν από την αρχή καταδικασμένοι να τελειώσουν.
Σα μια τέλεια, μαθηματική συνθήκη, ήταν «ικανό» κι έπρεπε να υπάρξουν για να γεμίσουν τις ζωές και τις ψυχές μας, αλλά την ίδια στιγμή ήταν «αναγκαίο» να αφήσουν τη θέση τους σε άλλους πιο ώριμους, γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις, οι συγκεκριμένοι έρωτες, αυτής της ηλικίας, «οφείλουν» να μην κρατάνε πάρα πολύ, γιατί καθώς γίνονται υπερήλικες, κουράζονται και μας κουράζουν.
Μοιάζουν με κείνο το κομμάτι του ποταμού που καθώς στενεύει και γίνεται ρυάκι, κάνει την ταχύτητα του νερού να γίνεται απίστευτα πιο γρήγορη για να διατηρηθεί σταθερή η ροή του κι αμέσως μετά, το ίδιο το νερό που πριν κυμάτιζε, άφριζε, πετιόταν ψηλά, με δυσκολία συγκρατιόταν απ’ την όχθη, να απλώνεται σε μια άλλη πιο φαρδιά κοίτη, για να χάσει την ένταση του και να μετατραπεί σε πιο χαλαρό, φιλόξενο, νωχελικό. Το ίδιο ποτάμι και βέβαια το ίδιο νερό, ίσως να αλλάξει πολλούς ρυθμούς μέχρις την εκβολή του, μα τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, εκεί, ένα γύρο κοντά στα δεκαοχτώ.
Θεωρώ τυχερούς όλους εκείνους, ανάμεσα σ’ αυτούς και μένα, που κληρώνονται να περνούν αυτή τη χρονική περίοδο της ζωής τους σπουδάζοντας. Οι σπουδές από μόνες τους, έχουν μια διάσταση ελευθερίας, όπου κι αν γίνονται αυτές. Οι αδυσώπητοι περιορισμοί των χρόνων της προετοιμασίας, της εφηβείας, της οικογένειας, της κοινωνίας, όλοι με μιας «αίρονται» και δίνουν τη θέση τους σε μια άλλη μαγική πραγματικότητα, τη φοιτητική. Απαλλαγμένος πια ο «λευκός, γαλάζιος ποντικός…» από όλους αυτούς τους «κόμπους», έχει τη δυνατότητα να διασκεδάσει, να ταξιδέψει, να διαβάσει, να διαλογιστεί, να κάνει το δικό του, να ανοίξει τα φτερά του, να ωριμάσει, μέσα απ’ όλα αυτά να ζήσει και εν τέλει, να μεγαλώσει. Δεν είναι πάντα τόσο ιδανικό αυτό το πέρασμα, μερικές φορές ούτε κι η κατάληξη, εντούτοις, κάτι θα ξέρουν όλοι αυτοί που πέρασαν και μάλλον μπορούν να εγγυηθούν για κείνους που θα ακολουθήσουν.
Στο Πολυτεχνείο Κρήτης, το Πολυτεχνείο μας, το δεύτερο της χώρας μετά το Μετσόβιο, το εντελώς διαφορετικό ήταν ότι όταν ξεκινούσε, απλώς δεν υπήρχαν «αυτοί που πέρασαν». Διαφορετικό και συνάμα ενδιαφέρον, αφού εκείνη, η πρώτη φουρνιά του ‘84, είδε τις πόρτες, τις αίθουσες και τα εργαστήρια του νεότευκτου ιδρύματος να ανοίγουν, για να πατηθεί για πρώτη φορά το πάτωμά τους και να αρχίσει να καταγράφει το κοντέρ τους. Όλα εκείνα τα μαγικά στοιχεία της φοιτητικής ζωής, αυτοί οι πρώτοι εισακτέοι, θα έπρεπε να τα ανακαλύψουν μόνοι τους. Κάποια, θα τους τα αποκάλυπταν με προθυμία οι τότε συμπολίτες τους, οι Νηπιαγωγοί και οι Ηλεκτρονικοί των Τ.Ε.Ι., όμως εκείνοι, δεν ήταν ιδιαίτερα διατεθειμένοι να μοιραστούν με κανέναν άλλον τούτο το πρωτόγνωρο, το ήθελαν όλο δικό τους.
Για να είμαστε όμως ιστορικά ακριβείς, σιγά τις πόρτες, μία υπήρχε για τη γραμματεία και μία όλη κι όλη για τη μοναδική αίθουσα που ξεκίνησε χωρίς καν σχεδιαστήρια για τους φοιτητές του 1ου έτους. Σιγά και τα κτήρια, αφού μόνο αυτό των «Φυλακών» υπήρχε. Όμως για τους νέους, η αίθουσά τους ήταν παλάτι. Ακόμα θυμάμαι κάποιους καθηγητές να ψιθυρίζουν κατά τη διάρκεια της παράδοσης, εκστασιασμένοι από τη θέα του πελάγους, «κλέβοντας» όποτε μπορούσαν ματιές από τα μικρά ανακαινισμένα παραθυράκια των φυλακών. Καμιά φορά, οι καθηγητές αποφάσιζαν ότι το μάθημα ήταν καλύτερα να γίνεται λίγο πιο έξω, στο φάρο ας πούμε. Τι κι αν δεν είχαν εργαστήρια; Οι πρώτοι τέσσερις (4) προσωπικοί Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές, έλιωσαν κυριολεκτικά στο εργαστήριο της Ηρώων Πολυτεχνείου κάτω από τις - ωριαίες – βάρδιες, για να βολευτούν και οι 120 πρώτοι, αγριεμένοι λάτρες της τεχνολογίας.
Στο ίδιο μοτίβο όλες οι δραστηριότητες. Δεν υπήρχαν πολλές ομάδες, τα πάντα ήταν διακριτά. Όλοι μαζί στο μάθημα, όλοι μαζί και στο λιμάνι. Όλοι μαζί στις εξετάσεις, όλοι μαζί και το βράδυ, στο μυθικό πια «Κανάλι». Όποιος έλειπε, έμπαινε, έβγαινε ή έφευγε από το μάθημα, το εργαστήριο, τη Γενική Συνέλευση, ήταν την ίδια στιγμή αναγνωρίσιμος. Στο ίδιο μοτίβο και οι καθηγητές. Τα γραφεία για όσους διέθεταν, ήταν αντικείμενο επιστημονικής και κοινωνικής αναγνώρισης, ενώ ειδικά στο εργαστήριο της Ηρώων Πολυτεχνείου, θα εκπλαγείτε εάν μάθετε ποιοι είχαν πέσει από το παράθυρο προσπαθώντας να μπουν μέσα, επειδή δεν είχαν κλειδιά. Ειδικά οι συμβασιούχοι φιλοξενούνταν πολύ συχνά από τους φοιτητές, έμεναν μαζί τους, έβγαιναν μαζί τους και καμιά φορά, μετά τη «Φάκα» έκλεβαν το χαρτί υγείας από το «Φαγκότο», η τουαλέτα του οποίου έβγαζε παράθυρο στην Οδό Αγγέλου, κοντά στη Θεοτοκοπούλου.
Πέρασαν τα χρόνια κι οι δεκαετίες και το Πολυτεχνείο «πέρασε» από τις φυλακές και το στρατόπεδο στη Γαλλική και τις εγκαταστάσεις του Ακρωτηρίου. Η ομάδα των φοιτητών έγινε ολόκληρη κοινωνία, αφομοιώθηκε και αποτελεί πιο κομμάτι αναπόσπαστο της πόλης, του νομού, του νησιού. Οι καθηγητές αριθμούν τριψήφιο νούμερο και δε ζητούν πια τη φιλοξενία μιας μέρας από τους φοιτητές. Τα μαθήματα στο φάρο σταμάτησαν και δύσκολα θα ξανάρθουν μέρες φιέστας για τους νέους πρωτοετείς κάθε χρονιάς, όπως τότε. Μαζί τους δεν θα ξανάρθει ο Παύλος Σιδηρόπουλος για να τραγουδήσει το «Να μ’ αγαπάς» σε μια συναυλία, φόρο τιμής στην κατάληψη που έκαναν τότε με πλήρη άγνοια κινδύνου, αυτοί οι πρώτοι.
Συμπληρώθηκαν 25 χρόνια λειτουργίας και το Πολυτεχνείο αύξησε τα τμήματα, τα αντικείμενα, τις δραστηριότητες, τα τετραγωνικά, τον εξοπλισμό, τις υποδομές του. Βήματα που αναμφισβήτητα έπρεπε να γίνουν και φυσικά όλοι τα επικροτούμε. Βήματα που θα εξασφαλίσουν στους επόμενους φοιτητές την εγγύηση ότι θα περάσουν καλά, εκτός των άλλων, σε κοινωνικό, επιστημονικό και επαγγελματικό επίπεδο. Δε μπορώ να πω ότι όλα μου θυμίζουν παραδείσια τελειότητα αλλά σίγουρα δεν υπάρχει καμία, μα καμία σχέση με την Κόλαση του Δάντη. Μπορεί κάποιες ευκαιρίες να χάθηκαν, μπορεί κάποια πράγματα να έγιναν ευκαιριακά, όμως ποτέ το αποτέλεσμα δεν ήταν υποδεέστερο της διαδικασίας και σίγουρα αυτό δικαιώνει όλους αυτούς που ‘βαλαν ένα μικρό ή μεγάλο λιθαράκι στο σημερινό οικοδόμημα.
Προσωπικά, ίσως να προτιμούσα να μη λείπουν από τους σημερινούς φοιτητές, οι διαλέξεις του Νίκου του Χριστοδουλάκη, του Γιάννη του Πανούση, του Τάκη του Βαρελά και πολλών, πάρα πολλών άλλων, όμως όλοι όσοι είναι εκεί ακόμα, είμαι βέβαιος και μπορώ να το αποδείξω με κάθε τρόπο ότι ήταν και είναι άξιοι συμπολεμιστές, συνεχιστές τους. Μπορεί επίσης να μου λείπουν οι φωνές και τα πειράγματα των συμφοιτητών μας που έχουν χαθεί νωρίς, κι αν δεν ήταν γνωστοί και «ονόματα με κύρος», πείτε ότι ήταν δικοί μου φίλοι, μα τη θέση τους κάλυψαν νέοι συμφοιτητές κι ακόμα περισσότεροι θα ’ρθουν. Όμως τίποτα, μα τίποτα δε μπορεί να σβήσει ούτε να αντικαταστήσει φοβούμαι, αυτό τον έρωτα που αναπτύχθηκε με το Πολυτεχνείο, ανάμεσα στους άλλους, εκεί κοντά στα δεκαοχτώ μας και την ανάμνηση, την εμπειρία του να προσπαθείς χωρίς κινητό, να μαζέψεις ένα πεντακοσάρικο για ένα μπουκάλι βότκα που σχεδόν ξεροσφύρι θα τελείωνε από 4 «ρεμάλια», γύρω από μια Μονόπολη η οποία καθώς ολοκληρωνόταν περίπου το πρωί, θα είχε καταφέρει να λύσει όλα τα προβλήματα του κόσμου, μερικές ώρες πριν συναντήσουμε τον Κώστα τον Καλαϊτζάκη, στο μάθημα της φυσικής, προσπαθώντας να μας εξηγήσει πως έκανε την πτυχιακή του εργασία «γυρίζοντας προς τα πίσω το μετρητή της Δ.Ε.Η.».
www.pyxida.gr/index.php
