BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//TUC//Events//EN
CALSCALE:GREGORIAN
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Athens
TZNAME:EEST
DTSTART:19700329T030000
RRULE:FREQ=YEARLY;BYDAY=-1SU;BYMONTH=3
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EET
DTSTART:19701025T040000
RRULE:FREQ=YEARLY;BYDAY=-1SU;BYMONTH=10
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
CREATED:20250626T121045Z
LAST-MODIFIED:20250626T121045Z
DTSTAMP:20260906T093215Z
UID:1788676335@tuc.gr
SUMMARY:Παρουσίαση Ερευνητικής εργασίας κ.Πρ
 οκοπάκη Αργυρής - Σχολή ΑΡΜΗΧ
LOCATION:Γ4 - Κτίριο Γ4
DESCRIPTION:https://www.tuc.gr/el/to-polytechnei
 o/ilektronikes-ypiresies/imerologio/
 imerologio-ekdiloseon-1?tx_tucevents
 2_tuceventsdisplay%5Baction%5D=show&
 tx_tucevents2_tuceventsdisplay%5Bcon
 troller%5D=Event&tx_tucevents2_tucev
 entsdisplay%5Bevent%5D=7831&cHash=ef
 899688e08b1894e930740e65a30341\nΟνομ
 ατεπώνυμο:ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ ΑΡΓΥΡΗ \n Τίτλος
 :Σχεδιάζοντας με Ίχνη:\n Η Επανάχρησ
 η ως Πράξη Μνήμης και Αρχιτεκτονικής
  Συνέχειας\n Τitle:Designing with Tr
 aces:\n Reuse as an Act of Memory an
 d Architectural Continuity\n Τετάρτη
  2 Ιουλίου 2025, 17.00 μ.μ.\n Σχεδια
 στήριο 2ου ετους\n Εξεταστική Επιτρο
 πή\n  Καθηγητής Αλέξιος Τζομπανάκης 
 (επιβλέπων)\n Επίκουρος Καθηγητής Κε
 φαλογιάννης Νεκτάριος \n Αναπληρώτρι
 α καθηγήτρια Μανδαλάκη Μαρια\n Περίλ
 ηψη\n Ποια είναι η θέση της μνήμης σ
 την αρχιτεκτονική πράξη; Πώς το παρε
 λθόν διαμορφώνει το παρόν ενός κτιρί
 ου και πώς η επαναχρησιμοποίηση μπορ
 εί να αποτελέσει δημιουργική στρατηγ
 ική αντί για απλή αποκατάσταση; \n Η
  μνήμη δεν είναι απλώς ένα ίχνος του
  παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή παρου
 σία που εντυπώνεται στον χώρο, ανακι
 νεί και συνδιαλέγεται με το συλλογικ
 ό βίωμα και διαμορφώνει τον τρόπο με
  τον οποίο υπάρχουμε στον κόσμο. Στη
 ν αρχιτεκτονική, αποκτά υλικότητες, 
 ενσωματώνεται στη φθορά, φέρνει στην
  επιφάνεια ιστορίες μετατρέποντας τι
 ς ρωγμές σε δημιουργικά εργαλεία σχε
 διασμού.\n Η μελέτη αυτή εστιάζει στ
 ην επαναχρησιμοποίηση ως μια σύγχρον
 η αρχιτεκτονική πρακτική που δεν καλ
 ύπτει το παρελθόν, αλλά το εμπλουτίζ
 ει. Μέσα από την ανάλυση τεσσάρων έρ
 γων του αρχιτεκτονικού γραφείου Flor
 es & Prats επιχειρείται η αναγνώ
 ριση και κατανόηση της αρχιτεκτονική
 ς ως φορέα μνήμης και ως πράξης συλλ
 ογικής συνέχειας.\n Με εργαλεία τις 
 θεωρίες των έργων των E. Durkheim, M
 . Halbwachs γύρω από την συλλογική μ
 νήμη, τη λειτουργία των lieux de mém
 oire του P. Nora καθώς και τις αναλύ
 σεις του A. Rossi περί αρχιτεκτονική
 ς τυπολογίας και αστικής μνήμης, χαρ
 τογραφούνται οι μέθοδοι μέσα από τις
  οποίες η αρχιτεκτονική πρακτική αφο
 υγκράζεται το παρελθόν προσθέτοντάς 
 του νέες αφηγήσεις. Ενώ, η ανάλυση τ
 ων επιλεγμένων έργων αποκατάστασης α
 ποδεικνύει πώς η αρχιτεκτονική μπορε
 ί να μετασχηματίσει τον χρόνο σε αφή
 γηση, την ερείπωση σε δυνατότητα και
  τη σιωπή σε ενεργό συμμετοχή.\n Η ε
 ργασία συνδυάζει ιστορική έρευνα, μέ
 σα από βιβλιογραφικές, διαδικτυακές 
 πηγές, όπως και άρθρα, δημοσιεύσεις,
  συνεντεύξεις και εκθέσεις των αρχιτ
 εκτόνων και θεωρητικών που αναλύοντα
 ι, με στόχο να αναδείξει την επαναχρ
 ησιμοποίηση όχι απλώς ως τεχνική, αλ
 λά ως πράξη πολιτισμικής αυθεντικότη
 τας και βαθιάς αισθητικής και συναισ
 θηματικής εμπλοκής. Διότι, στο τέλος
 , η αρχιτεκτονική που αντέχει δεν εί
 ναι αυτή που στέκεται ανέπαφη στον χ
 ρόνο, αλλά εκείνη που επιλέγει να θυ
 μάται και να συνεχίζει.\n \n Abstrac
 t \n What is the role of memory in a
 rchitectural practice? How does the 
 past shape the present of a building
 , and in what ways can reuse become 
 a creative strategy rather than a si
 mple act of restoration?\n Memory is
  not simply a trace of the past, but
  a living presence imprinted in spac
 e—one that stirs, converses with col
 lective experience, and shapes the w
 ay we exist in the world. In archite
 cture, memory takes on material form
 s, becomes embedded in decay, and br
 ings hidden stories to the surface, 
 transforming fissures into tools of 
 creative design.\n This study focuse
 s on reuse as a contemporary archite
 ctural practice that does not obscur
 e the past, but rather enriches it. 
 Through the analysis of four project
 s by the architectural firm Flores &
 amp; Prats, it seeks to recognize an
 d understand architecture as both a 
 vessel of memory and an act of colle
 ctive continuity.\n Using the theore
 tical frameworks of Émile Durkheim a
 nd Maurice Halbwachs on collective m
 emory, Pierre Nora’s concept of lieu
 x de mémoire, and Aldo Rossi’s refle
 ctions on typology and urban memory,
  the research maps out the ways in w
 hich architectural practice listens 
 to the past while layering it with n
 ew narratives. The analysis of selec
 ted restoration projects demonstrate
 s how architecture can transform tim
 e into narrative, ruin into potentia
 l, and silence into active participa
 tion.\n The case study combines hist
 orical research with bibliographic a
 nd online sources, including article
 s, publications, interviews, and exh
 ibitions by the architects and theor
 ists under study. Its aim is to high
 light reuse not merely as a techniqu
 e, but as an act of cultural authent
 icity and deep aesthetic and emotion
 al engagement. For, in the end, the 
 architecture that endures is not tha
 t which remains untouched by time, b
 ut that which chooses to remember—an
 d to continue.\n
STATUS:CONFIRMED
ORGANIZER;RSVP=FALSE;CN=TUC;CUTYPE=TUC:mailto:webmaster@tuc.gr
DTSTART:20250702T170000
DTEND:20250702T180000
TRANSP:OPAQUE
CLASS:DEFAULT
END:VEVENT
END:VCALENDAR